Risale Çocuk

^{"Dedemi çok küçük yaşta kaybetmiştim. Beni parka götürecek veya bana pamuk şekeri alacak bir ihtiyar ton tona sahip değildim. Onu hatırlatan tek hatıra eski bir somya üzerinde televizyon izlememizdi. Bir çocuktum ve istediklerim sadece bir dede diyebileceğim birisinin olmasıydı.}

^{Bir gün babam elinde bir kitap ile geldi. Üzerinde "Nur Dede" yazıyordu. Yüreğimin kıpırtısını hissettim. İçimdeki çok büyük bir boşluğumu doldurabilme seçeneği önümde duruyordu. O gün sadece o kitaba sarıldım. Gece yastığımın altına koydum, olur da rüyama gelir diye...}

^{Ama rüyama girmemişti. Sabah bunun hüznü ile uyandığımı hatırlıyorum. Daha sonra kitabı okumaya karar verdim. Aslında çocuk aklı ile okursan gizemi kaçacak diye de düşünmüyor değildim. Bu kitabı kaç sefer okuduğumu hatırlamıyorum. Şu anda her sayfası yıpranmış ve yırtılmış bir şekilde.}

^{Bu kitabımın sayfaları içine en çok sevdiğim şeyleri emanet etmiştim. Dedem ile paylaşmak ve onun beni neleri sevdiğimi görmesi için. Bu gün hala koyduğum gibi saklıyorum. Bunların ne olduğunu sizlerle paylaşayım; parlak çikolata kapları... Belki sizin için hiçbir önemi yoktur ama onlar benim hazinemin bir parçası ve onu sadece boşluğumu kapatan dedem ile paylaştım."}

^{Artık çocukların ablası oldum ve ablanızın sizlere söyleyecekleri var. "Eğer büyüyünce İman ağacınızın da sizinle büyümesini istiyorsanız; içinizde Bediüzzaman Dedenize çok büyük bir yer ayırın. Çünkü siz onun öz torunlarısınız. Ben bu gün onu kalbimdeki tahtına yerleştirmeseydim, bu gün büyük bir hazinem olmazdı. İlerde Risale okurken çocukların Bediüzzaman Dede demelerinin nedeni de duygusal ve ruhen ona bağlılıklarının nedenidir. Onlar çocukken bağlandılar ve ömür boyu onun yolunda oldular. Zira kim dedesinin sözünden dışarı çıkar ki..."}

^{Yazan:Merve Ä°RÄ°YARI}

Karakelam/Resim: Büşra TÜRELİ