^{Daldığı derin düşüncelerden ayaklarının altındaki, arkasında, sağında solunda, önünde duran varlıklardan dostane seslenmeler üzerine uyandı.çiçekler, ağaçlar, toprak, dağlar, çaylar, dereler uzak yakın ne varsa hepsi el sallarcasına, bizi de duy, bizi de dinle dercesine seslendiler çocuğa.."Gökte, semada, havada, bulutlarda ne geziyorsun ?Yükseklerden aşağıya in , biraz da bizi dinle ey çocuk !" der gibi kendisine hitap ettiler..Nasıl da fark etmemişti onları.Dakikalarca çakılı durduğu ve yağmuru, göğü, bulutları düşündüğü esnada ayaklarının altındaki kara toprağı, çiçekleri, otları, çevresindeki ağaçları, karşısındaki tepeleri , dağları fark edememişti nasılsa.Her biri "Gel!.Biraz da bize kulak ver..Sana aradığını tanıttıracağım" diyordu. Yeryüzü."Benim yerine getirdiğim görevlerime , vazifelerime bak ve sayfalarımı oku.Bir kitap gibi beni de oku ; üzerinde dur ve düşün!"diye konuştu.}